Hospicjum im. Matki Teresy z Kalkuty stawia sobie za cel udzielanie wszechstronnej pomocy ludziom ciężko chorym. Opieka ta oznacza próby zaspokojenia wszystkich podstawowych potrzeb: dąży do zlikwidowania bólu i innych dolegliwości fizycznych, stara się zapewnić im poczucie bezpieczeństwa, spokój i wygodę, a także stwarza możliwości przyjaznych kontaktów pacjenta i jego rodziny z członkami zespołu hospicyjnego. Członkowie zespołu pomagają też rodzinom chorych w uzyskaniu przynależnych im świadczeń socjalnych - a tym którzy tego życzą starają się pomóc także w zakresie ich potrzeb duchowych.

Opieka sprawowana jest w domu chorego przez zespół składający się z lekarza i pielęgniarki, a w razie potrzeby również przez psychologa, księdza, fizjoterapeutę, pracownika socjalnego oraz wolontariusza spoza służby zdrowia. Przeznaczona jest dla pacjentów w terminalnym stadium choroby przewlekłej oraz dla ich rodzin. Opieka sprawowana jest bezpłatnie.

Większość ludzi w ostatnim okresie - życia woli przebywać w domu, wśród swoich najbliższych. Również większość rodzin pragnie troszczyć się o swoich chorych w domu. Zespół hospicyjny próbuje pomóc zrealizować to pragnienie przez przyjazny współudział w opiece w takiej formie w jakiej jest ona w danej chwili potrzebna.

Do domowej opieki hospicyjnej chory może się zgłosić sam lub może być skierowany przez lekarza, pielęgniarkę lub członka rodziny. Chory lub członkowie rodziny mogą zgłosić się osobiście lub telefonicznie.

Członkowie zespołu hospicyjnego odwiedzają w domach tych chorych, którzy z powodu postępującej choroby nie mogą wychodzić z domu. W czasie pierwszej wizyty wykonywanej zwykle przez lekarza zbiera się informacje na temat choroby i dotychczas stosowanego leczenia a także ewentualnych problemów jakie sytuacja ta stwarza choremu i jego rodzinie. Przeprowadza się dokładne badania i na tej podstawie usiała się dalsze postępowanie. Jednocześnie doradza się rodzinie sposób sprawowania przez nią opieki. Na podstawie tych danych (uzyskanych od pacjenta i rodziny) ustala się następnie częstość wizyt oraz ewentualny udział w opiece innych członków zespołu (pielęgniarki, psychologa, fizjoterapeuty itp.). Podczas kolejnych wizyt wykonuje się potrzebne zabiegi, obserwuje się wyniki leczenia, wprowadzając w nim w razie potrzeby zmiany, a także pomaga się na bieżąco choremu i rodzinie w radzeniu sobie z trudną sytuacją.

Tak, jeśli tylko chorzy sobie tego życzą. Czasami w trakcie sprawowania opieki jeśli stan chorego ulega poprawie zostaje on skierowany do właściwego leczenia specjalistycznego. Rezygnacja ta nie jest definitywna. W każdej chwili, jeśli chory wyraża takie życzenie, może być przyjęty ponownie do opieki hospicyjnej.